English
Rodrigo García
Rodrigo García (ur. 1964) – hiszpański dramatopisarz i reżyser. Dzieciństwo i młodość spędził w slumsach prowincji Buenos Aires w Argentynie, by po latach powrócić i tworzyć teatr w Hiszpanii. Na charakter jego twórczości wpłynęły doświadczenia dorywczej pracy jako sprzedawcy w warzywniaku, rzeźnika, kuriera i dziennikarza. W 1989 roku założył teatr o wymownej nazwie La Carnicería (rzeźnia), która z jednej strony nawiązuje do sklepu mięsnego ojca, z drugiej odzwierciedla jego własną postawę artystyczną, zgodnie z którą krytykuje żądne krwi i ciała współczesne społeczeństwo.

Zafascynowany sztukami plastycznymi, gastronomią i boksem, García stara się łączyć różne dziedziny artystyczne. Proponuje nową estetykę jako odpowiedź na potrzebę nowej etyki – zamiast tradycyjnego scenicznego artefaktu teatr jako akcja społeczna, teatr bez niuansów, wprost krytykujący materializm, alienację człowieka w społeczeństwie konsumpcyjnym. Wykorzystuje przy tym różne źródła: Quevedo, Beckett, Céline, Bernhard, Buñuel czy Goya z okresu czarnych obrazów. Inspirację czerpie też z ulic, na których się wychował. Swoje przedstawienia wystawiał m.in. w Teatro Pradillo w Madrycie, Théâtre National de Bretagne, na Festiwalu w Awinionie, Biennale w Wenecji oraz w ramach Festival d’Automne w Paryżu. Jego twórczość prezentowana była w Afryce, Ameryce Łacińskiej, Europie, Ameryce Północnej i w Azji. W styczniu 2011 roku zadebiutował w hiszpańskim Narodowym Centrum Dramatycznym, wystawiając spektakl inspirowany Biblią.

Do jego najbardziej znanych tektów należy Versus (2008), En algún momento de la vida deberías plantearte seriamente dejar de hacer el ridículo (Pewnego dnia musisz poważnie się zastanowić, czy nie przestać wystawiać się na pośmiewisko, 2007), Aproximación a la idea de la desconfianza (Przybliżenie idei nieufności, 2006), Prefiero que me quite el sueo Goya a que lo haga cualquier hijo de puta (Wolę, żeby spędził mi sen z powiek Goya niż pierwszy lepszy skurwysyn, 2004), Agamenon (Agamemnon, 2003), La historia de Ronald el payaso de McDonalds (Historia Ronalda, pajaca z McDonalda, 2002), Compré una pala en IKEA para cavar mi tumba (Kupiłem w IKEI łopatę, żeby wykopać sobie grób, 2002). W 2009 roku hiszpańskie wydawnictwo La Uña Rota opublikowało obszerny wybór sztuk Garcíi Cenizas escogidas (Prochy zebrane).

García znany jest w Polsce głównie ze skandalu, jaki w 2009 roku we Wrocławiu wywołał jego spektakl Wypadki: zabić, by żyć podczas obchodów Roku Grotowskiego, kiedy przyznano mu europejską nagrodę Nowe Rzeczywistości Teatralne. Rok później nakładem wydawnictwa Panga Pank i Nowego Teatru w Warszawie po raz pierwszy w Polsce ukazały się drukiem trzy teksty Garcíi w tłumaczeniu Agnieszki Stachurskiej: Versus, After Sun oraz Rozsypcie moje prochy w Eurodisneylandzie.

Premiera publikowanej tu w tłumaczeniu Agnieszki Stachurskiej sztuki Król Lear odbyła się w 1997 roku w teatrze Pradillo w Madrycie, reżyserował Emilio del Valle. Aktualna wersja miała natomiast swoją premierę w 2003 roku w La Comédie de Valence we Francji.

« Wróć do listy książek

Tego autora
Córki Leara i inne parafrazy
Rozsypcie moje prochy w Eurodisneylandzie