English
Heiner Müller

Heiner Müller (1929-1995) – najwybitniejszy dramatopisarz niemieckiego obszaru językowego drugiej połowy XX wieku, uważany za klasyka teatru postdramatycznego. Mimo wielu okazji nie zdecydował się nigdy opuścić Niemieckiej Republiki Demokratycznej, gdyż traktował swoje życie jako materiał dla teatru, który powinien przedstawić jedyne w swoim rodzaju doświadczenie podzielonych Niemiec i Europy. I to zarówno na początku swojej dramatopisarskiej kariery, kiedy po stażu w Berliner Ensemble krytycznie przejmował socrealistyczny styl, a następnie przepisywał wybrane sztuki Brechta i Szekspira, jak później, kiedy z różnych perspektyw podejmował temat Germanii – narodowej tożsamości Niemców, jej źródeł, najbardziej typowych cech i ich różnych historycznych przejawów.

Jego dorobek jako dramatopisarza – głównie dzięki staraniom tłumacza Jacka St. Burasa – publikowany był na łamach „Dialogu” i „Literatury na Świecie”. W serii „Dramat współczesny” ukazał się dotąd tom z trzema sztukami będącymi przepisaniami Makbeta, Hamleta i Tytusa Andronikusa Szekspira (2000); razem z Decyzją Brechta ostatni tekst z cyklu nawiązującego do Lehrstücke i zarazem krytykującego ich ideologiczną wymowę Mauzer (2008); tom z dwiema sztukami, Cement i Szosa Wołokołamska I-V, które Müller określał jako „proletariackie tragedie w dobie kontrrewolucji” (2009); oraz pod wspólnym tytułem Germanie trzy kolejne teksty: Germania Śmierć w Berlinie, Życie Gundlinga Fryderyk Pruski Lessinga Sen Marzenie Krzyk oraz Germania 3 Upiory przy Martwym Człowieku.

W 1978 roku Müller dla potrzeb spektaklu wystawionego w Schauspielhaus w Hamburgu przez Manfreda Karge i Matthiasa Langhoffa złożył w całość pozostawione przez Brechta fragmenty sztuki. Tekst ten stanowił również podstawę dla pierwszego wydania Fatzera w 1994 roku, z publikowaną również w niniejszym tomie przedmową Müllera, sytuującą sztukę Brechta w kontekście aktualnych wydarzeń politycznych w Niemczech w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku.

« Wróć do listy książek

Tego autora
Jak egoista Johann Fatzer poszedł na dno
Decyzja. Mauzer