English
Sergi Belbel
Sergi Belbel (ur. 1963) to jeden z najpopularniejszych dramatopisarzy katalońskich. Jako Andaluzyjczyk z pochodzenia czerpie inspirację ze swojej podwójnej, hiszpańsko–katalońskiej tożsamości kulturowej. Dzięki biegłej znajomości obu języków tłumaczy własne teksty z katalońskiego na hiszpański, co pozwolilo mu zaistnieć na scenach Madrytu. Od 1988 roku jest wykładowcą Szkoły Teatralnej w Barcelonie, a od sezonu 2006-2007 pełni funkcję dyrektora artystycznego Teatre Nacional de Catalunya. Laureat wielu prestiżowych nagród za reżyserię, m.in. „Els millors de 2003” miasta Tarragona za Pokój dziecięcy Josepa Marii Benet i Jorneta oraz nagrodą miesięcznika „TeatreBCN” za inscenizację Metody Grönholma Jordi Galcerána w teatrze Poliorama w Barcelonie (2005). Często reżyseruje własne sztuki czy adaptacje sztuk Moliera, Goldoniego, Szekspira, a także utwory współczesnych dramatopisarzy rodzimych, jak Josep Maria Benet i Jornet, którego uważa za swego mistrza, czy katalońskich klasyków, jak Àngel Guimerà. Jako dramatopisarz inspiracji szuka w minimalistycznych sztukach Becketta, poematach tragicznych Heinera Müllera, postaciach z marginesu Koltèsa, scenariuszach filmowych niezwykle popularnego w Hiszpanii Davida Mameta czy Sama Sheparda. Wśród inspiracji wymienia się też Thomasa Bernharda i Harolda Pintera. Posiada rozpoznawalny styl dramatopisarski. Jego postacie przypominają pionki, których ustawienie autor zmienia w zależności od potrzeb rozgrywki. Zasłynął też nietypowymi okolicznościami, w których każe im funkcjonować – na dachu 49piętrowego wieżowca (Po deszczu), w pustym pokoju z ogromnym łożem jako jedynym elementem dekoracji (Łoże), na ulicach, lotniskach, stacjach kolejowych (Morir , Komórka). We wszystkich jego tekstach widać jego fascynację intertekstualnością. Chętnie wykorzystuje znane cytaty filmowe i literackie, gustuje także w grach słownych, niuansach lingwistycznych, które często służą obnażeniu niemożliwości porozumienia. Belbel ukończył filologię romańską i tłumaczył wielu autorów francuskojęzycznych, m. in. Racine’a, Becketta i Bernard-Maria Koltèsa na kataloński i na hiszpański. Jego teksty sceniczne są również często przekładane – na angielski, niemiecki, francuski, portugalski, galicyjski, włoski, fiński i szwedzki. Kilka sztuk doczekało się także polskich tłumaczeń i miało swoje premiery teatralne: Krew przełożyła Marzenna Mętrak-Gottesman (Teatr Polski, Poznań 2002) zaś Czułostki Grażyna Kania i Anna Schiller (Teatr Wybrzeże, Gdańsk 2003). Dwie sztuki ukazały się drukiem: Po deszczu w tłumaczeniu Marzenny Mętrak-Gottesman („Dialog” 1999, nr 4) oraz Łoże w tłumaczeniu Anny Sawickiej (Księgarnia Akademicka, Kraków 2001). Inscenizację Po deszczu przygotowała dla Teatru Telewizji Maria Zmarz-Koczanowicz (2002). Sztuka Komórka ukazała się w niniejszym tomie w przekładzie Agnieszki Stachurskiej.

« Wróć do listy książek

Tego autora
Słowa, rzeczy, imiona. Sześć sztuk z Hiszpanii.