English
Emma Dante

Emma Dante (ur. 1967) – ukończyła w 1990 roku Akademię Sztuki Teatralnej im. Silvio D’Amico w Rzymie. Najpierw terminowała jako aktorka w turyńskiej grupie teatralnej Rocca, w 1999 roku założyła w rodzinnym Palermo własny zespół Sud Costa Occidentale. Przez pierwsze lata pracowała ze swoimi aktorami jako reżyserka, dramatopisarka oraz nauczycielka aktorskiego rzemiosła bez żadnego instytucjonalnego wsparcia. Czasem była zmuszona pokazywać swoje spektakle w kościołach lub nocnych klubach, prosząc widzów o wolne datki. Jednak pierwsze sukcesy jej zespołu przyszły stosunkowo szybko.

Już w 2001 roku za spektakl mPalermu (W samym środku Palermo), poświęcony sycylijskiej rodzinie Carollo, Dante otrzymała nagrodę za najlepszy oryginalny scenariusz teatralny, a także nagrodę „Lo Straniero” za najlepszy debiut reżyserski. W 2002 roku przyznano jej natomiast najważniejsze włoskie wyróżnienie teatralne – Premio Ubu za najlepszy debiut roku. Trylogia poświęcona sycylijskiej rodzinie, na którą składa się wspomniany już spektakl mPalermu oraz Carnezzeria (2002) i Vita Mia (2004), jeszcze kilkakrotnie została nagrodzona za najlepszą reżyserię i dramaturgię. Te nagrody i udział w takich międzynarodowych festiwalach, jak Romaeuropa Festival, Festival de Otoño w Madrycie, Festiwal teatralny w Liege w Belgii, PoNTI Festival Teatri d’Europa w Porto czy Festiwal teatralny w Wiesbaden w Niemczech, pozwoliły jej zaistnieć na scenach krajowych i międzynarodowych. Od 2004 roku regularnie odwiedza ze swoimi spektaklami zwłaszcza Francję i Belgię.

W swoich przedstawieniach Dante szczególną uwagę poświęca studium ludzkiego ciała w działaniu, które w rozmaitych tikach, obsesyjnych gestach i natręctwach zdradza dręczące je traumy. Zajmuje ją zwłaszcza analiza ludzkiej cielesności w zderzeniu z kwestiami tożsamości seksualnej (Michelle di Sant’Oliva, 2005), (Dziwki, 2009), koniecznej nowej definicji społecznej pozycji kobiet (Medea Eurypidesa, 2004), (Carmen Bizeta w Teatro della Scala w Mediolanie, 2009) czy z takimi problemami społecznej marginalizacji, jak choroba, ubóstwo lub starość (Trylogia o okularach, 2011). Rodzinne Palermo stanowi dla niej niewyczerpane źródło inspiracji do tworzenia teatru dialektalnego (dialekt sycylijski jest tu podstawowym materiałem scenicznych dialogów), jednak rzadko odnosi się wprost do lokalnego kontekstu kulturowego, zastępując go bardziej uniwersalnymi metaforycznymi sytuacjami i obrazami. Nawet w spektaklu Cani di bancata (Usłużne psy, 2006), który wprost podjął temat mafii sycylijskiej, przedstawiła zorganizowaną przestępczość w metaforycznym obrazie zaborczej matki-suki, wymagającej absolutnego posłuszeństwa od swoich synów.

Dramaty Dante, najczęściej spisywane w ostatecznej formie dopiero po premierze, nie były dotąd tłumaczone na język polski. Ich autorka po raz pierwszy wraz ze swoim zespołem odwiedziła Polskę w październiku 2011 roku, kiedy w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego „Dialog” we Wrocławiu pokazano dwa przedstawienia na podstawie tekstów publikowanej w niniejszym tomie w przekładzie Ewy Bal Trylogii o okularach: Zamek Zisa i Tancerze.

« Wróć do listy książek

Tego autora
Trylogia o okularach